Het verhaal van Tine

Als Schattie in het buitenland zit voor het werk, zijn er wel enkele dingen anders.

Als ik alleen ben …

… dan kook ik snelle & simpele dingen, waarvan Schattie zou zeggen dat het op niets zou trekken, en toch vind ik ze lekker.

… dan laat ik de rommel in de keuken na het koken gewoon liggen, waarna ik me de hele avond lang oppep om het toch maar wat op orde te brengen.

… word ik steeds verscheurd door het dilemma: ’s avonds in het huishouden vliegen of toch maar voor tv of achter de computer kruipen en lui zijn. Meestal haalt die tweede optie het.

… kruip ik met pyama, met 2 dekentjes en mijn gsm naast me in bed, in plaats van naakt, met 1 dekentje en met een gewone wekker naast mijn hoofd.

… hou ik de ganse dag mijn gsm dichtbij me, in plaats van ergens onderaan mijn handtas en klopt mijn hart bij elk smsje of belgeluid een beetje sneller, hopend dat hij het is.

… besef ik dat ik zoveel wil vertellen en mijn hoofd daardoor op volle toeren begint te draaien en ik er eigenlijk soms wel wat ongelukkig van word.

… maak ik allerlei plannen die ik met hem wil delen, maar eens hij thuis is, lijken ze allemaal niet meer zo fantastisch en verdwijnen ze weer even snel uit mijn hoofd als ze gekomen zijn.

… slaag ik er in om zo verlamd te worden door het alleen zijn, dat ik de avond voor hij thuiskomt steeds moet beseffen dat ik een ganse avond in de weer zal zijn om het huis ‘klaar’ te maken voor zijn thuiskomst. Die avonden bestaan dan uit afwassen, strijken, afval doen verdwijnen, stofzuigen, speelgoed opruimen, bed opmaken, enkele wassen doen en zorgen voor een voedselvoorraad.

En hieruit moet je vooral niet concluderen dat ik verander in een vuil, onordelijk, ongeorganiseerd  en ongelukkig meisje en dat hij mij eigenlijk op het rechte pad houdt. Dat lijkt alleen maar zo … Eigenlijk ben ik af en toe wel eens graag alleen, zonder dat ik rekening moet houden met een huisgenoot. En dan geniet ik daar ook echt van … Gelukkig is Dochterlief er ook nog, die er eigenlijk voor zorgt dat ik meestal ’s avonds nog wel eventjes zorg voor een opgeruimd huis, toch in die mate dat het nog aangenaam is om ’s ochtends beneden te komen. Misschien houdt zij mij ook wel wat op het rechte pad. Ik heb dat nodig, mensen om me heen en die lichte mate van controle.

Ze moet maar iets horen ergens in huis (meestal de chauffage die met een knal op springt) en ze kijkt naar de deur en roept op haar papa. Als iets niet met haar zin is en ze aan een ‘prachtig’ huilconcert begint, hoor je tussen de snikken door ‘papa’.

Dit weekend viel het mee, er was opa nog die ‘papa’ in kleine mate kon vervangen. Maar sinds we deze namiddag thuis gekomen zijn, brak mijn hart regelmatig. Hoe leg je aan een anderhalf-jarige uit dat haar papa eventjes in het buitenland zit voor het werk en volgend weekend pas thuiskomst? Als ze wat ouder zou zijn, kon je haar een kalender maken, waarop ze elke dag een vakje kon wegkleuren. Zo zou ze zien dat het weerzien met haar papa steeds dichterbij komt. Maar nee, ik hoor me elke keer zeggen dat papa weg is en volgende week thuiskomt. Waarop zij reageert met nog uitbundiger ‘papa’ roepen … En telkens ik het hoor, springen de tranen in mijn ogen. Ik mis hem ook, maar ik kan het plaatsen. Ik kan aftellen, ik weet wanneer hij thuiskomt. Zij heeft echter geen idee. Ze snapt niet waar haar papa nu toch gebleven is.

En het ergste is dat ze soms echt wel een klein monstertje kan zijn, met echte woedebuien, meestal nadat ik haar iets heb verboden. En dat ze op die momenten haar papa wil. Ik kan toch niet minder streng zijn als papa weg is? Dat maakt het achteraf alleen maar moeilijker … Het is verdomme zwaar en ik snak naar het moment dat ik het haar kan uitleggen. Al vraag ik me af of het dan niet net nog moeilijker wordt voor haar…

Ik hou mijn hart vast voor morgenvroeg, wanneer ik, in plaats van papa, haar moet afzetten op de crèche en waarschijnlijk een huilconcert cadeau krijg en een krijsende meid moet achterlaten … En hoe ik haar morgenavond ga halen en ze van in de crèche tot thuis op papa roept en dan merkt dat die niet thuis is en ook niet thuis komt in de loop van de avond. Misschien moet ik mezelf maar zo’n kalender maken, want ik heb het er ook moeilijk mee. Ik tel ook de dagen af.

Ik lijk de microbe te pakken te hebben, want hier ben ik alweer, amper 2u na mijn vorige post. Sja, ‘t is mijn verhaal, dus ik vertel wanneer ik er zin in heb.

Terwijl Schattie in het warme Singapore aan het werken is (maar vanavond wel liet weten dat hij bij 31 graden op een terrasje als avondeten fried noodles had gegeten), ben ik alleen thuis. Voor een keertje zelfs helemaal alleen thuis, want Dochterlief, die geniet van verwennerij bij de grootouders.

Het was dus vanavond ontspannen vertrekken op het werk, nog even de Meir op voor wat winkeltjes kijken en dan de tram op naar huis. Kookboeken uitpluizen, ingrediënten noteren en op naar de Delhaize. Thuiskomen, winkelwaar uitpakken en de vuren opzetten. Ik maakte gegrilde aubergine, courgette & paprika. Ik maakte een lekkere vinaigrette met olijfolie, citroen en look. Ik sneed artisjokharten en ajuin en goot de tuinboontjes af voor mijn frittata en raspte nog wat pecorino tot mijn handen er pijn van deden. Allemaal voorbereiding voor mijn zaterdag.

Morgenvroeg pik ik dochter op bij de ouders van Schattie en rij ik naar oma & opa. En uitkijken dat ik doe naar dat weerzien. 3 weken is het geleden dat ik mijn oudjes zag en raar maar waar, ik kan niet wachten. Oma, Dochterlief en ik gaan morgen shoppen in Essen & Breda en rijden daarna tot bij opa die al op de boot vertoeft. Daar eten we mijn lekkere gegrilde groenten & frittata en oma’s gemarineerde scampi, gehaktballetjes & gefrituurde mosseltjes. Dat samen met een heerlijk glaasje wijn natuurlijk. Gezellig babbelen en dromen en genieten van de stilte van de haven in de winter. Daarna kruip ik bij mijn kleine meid in bed, heerlijk op de boot van oma en opa, in een king size bed. Geloof mij, de beste plaats om te slapen is nu eenmaal op het water.

En nu kruip ik nog even, alleen met een glaasje wijn, voor de tv en geniet ik van stilte en rust en kijk ik uit naar wat morgen brengen zal.

Lang geleden, ik had er de behoefte niet toe. Dit is een plekje waar ik me kan terugtrekken als ik het nodig heb, zoals nu. Behoefte om het allemaal eens neer te pennen, te overpeinzen, te concluderen.

Het leven gaat zijn gangetje, gevuld met werk, huishouden, gezin en alle dingen die daarbij komen kijken.

Het is nog steeds ontzettend druk op het werk, daar komt niet snel verandering in. En buiten collega ‘Wurgt da effe’ is het ontzettend plezant. Ik krijg kansen waar ik een half jaar geleden alleen maar van kon dromen, ik heb een toekomstperspectief waar ik altijd al van droomde. En die ene donkere wolk die tegenover mij zit en ‘het nog steeds niet snapt’, tja, daar leef je dan maar mee. Gelukkig ben ik niet de enige van de collega’s die er zo over denkt, de ene spreekt over ‘hare nek omwringen’ en de andere verliest zo stilaan ook haar geduld.

Verder worden onze Maleisië-plannen alleen maar concreter. Dat het doorgaat, is nu wel zeker. Ergens in de zomer trekken Dochterlief en ik richting het heerlijke Azië om Schattie gezelschap te houden tijdens zijn buitenlands project. Het verblijf is al gekozen. Het wordt een service-appartement in Kuala Lumpur, met alles erop en eraan. Twee slaapkamers, housekeeping-service, een eigen keuken, terras met uitzicht op de Petronas Twin Towers, een gemeenschappelijk zwembad en last but not least een shuttle-service naar 1 van de grootste ‘malls’ van Maleisië en omstreken. Ik ga er met dochterlief een luxe-leventje leiden en dat voor een maand tot 6 weken. Zwemmen, shoppen, kuieren, luieren en vooral genieten van het klimaat. Ook al is het hier dan zomer, zoals het weer ginder is, is het nergens. Nu alleen nog weten wanneer het doorgaat. Da’s het addertje. Het project schuift maar door en door en voorlopig is het gissen. Eens dat duidelijk is, komt de praktische regeling, verblijf vastleggen, paspoort zorgen voor dochter, vluchten vastleggen en de ‘verhuis’ naar ginder coördineren.

En dan is er nog die huizenzoektocht. Nadat ik mijn hart verloren was aan het juiste huis op de foute plaats, is het stil gebleven. Tot nu … Volgende week hebben we een afspraak voor een nieuwbouwwoning. Een project waar we ons in kunnen vinden, op een locatie die we zien zitten en een prijs die te betalen is. Ik droom en hoop en droom en hoop en krijg de bibber over mijn lijf. Ik probeer het niet in mijn hoofd te steken, maar onvermijdelijk doe je dat toch. Het zou fantastisch zijn als het dit zou zijn, maar hoe groot is de kans, vraag je je dan af … Duimen jullie met me mee?

Collega A. moet grote ogen getrokken hebben vanmiddag, toen ik eventjes met haar alleen was. Het kwam eruit als een bulderende waterval, het gal dat ik even spugen moest.

Het is al lang aan de gang, mijn ergernis aan collega L. De ene dag gaat het beter dan de andere, maar laat me zeggen dat ze me gewoon niet ligt en dat ook niet zal beteren. Aan een vrouw van bijna 50 is niet veel meer te veranderen en aan eentje van bijna 27 al evenmin. We gaan gewoon met elkaar om, collegiaal, zelfs vriendelijk en daar heb ik ook geen problemen mee. Op persoonlijk vlak valt het zelfs af en toe wel mee. Het gaat verder dan tolereren hoor, ze heeft zin voor humor en je kan er een serieus gesprek mee voeren. Op werkvlak zijn we echter water & vuur. De hele dag door valt ze me lastig met vragen. En op zich heb ik daar geen probleem mee, ik help iemand graag verder en het toont alleen maar dat ik mijn werkmaterie meer dan onder de knie heb. Het zijn echter altijd dezelfde vragen, dag in dag uit. Ze luistert naar het antwoord, ze lijkt het te begrijpen en 10 minuten later vraagt ze me exact hetzelfde. Het is het ene oor in, het andere uit en het wil er maar niet in! Ikzelf zou me na een tijdje echt lastig beginnen voelen, ik zou me echt schamen omdat ik weeral dezelfde vraag zou moeten stellen. Maar zij, zij lijkt het vanzelfsprekend te vinden. En dat het er na 1, 2 of 3 keer niet inzit, ok, maar dit is al 4 maanden aan de gang!!!

Dit is maar een klein deel van de ergernis, er zijn andere zaken, waar ik geen woorden meer aan vuil wil maken. Ik spuugde mijn gal deze middag al en voelde me er eigenlijk slecht bij, ik voelde me een slechte collega. Waarom ik het deed? Omdat mijn klaagmuur tijdelijk in het buitenland vertoeft en mijn moeder al teveel ergernis-telefoons heeft moeten doorstaan.

En hierbij concludeer ik dat het misschien wel aan mij ligt. Dat ik misschien wel te snel op mijn paard zit. Ik misschien wel te rap ‘het krijg’, die frustratie en ergernis. Maar echt, ik nodig iedereen uit om eens een dagje mijn plaatsje op het werk in te nemen. Ik ben ervan overtuigd dat jullie me zouden begrijpen!

Nee, het was niet de lieve Sint die ons een bezoekje bracht, maar de griep die ons land lijkt te teisteren. Na kinderziekte nummertje x en een hele moeilijke week voor Dochterlief, gaf ze zich gisteren opnieuw gewonnen. Het begon met een klein beetje koorts en deze ochtend werd de grens van 39 alweer bereikt. Het zielige lijfje dat zich tegen mij nestelde vanmiddag, voelde heet aan en oogjes stonden tranerig in haar bleke aangezicht. De laatste 6 weken was ze de helft van de tijd ziek, eerst stevig verkouden, dan de kinderziekte en nu weer griep. Dus ik trok naar de dokter van wacht en ik belde alvast naar de mutualiteit voor een oppas voor maandag en dinsdag.

Ik buig mijn hoofd voor al die alleenstaande werkende ouders die altijd alles alleen moeten bolwerken. Met wat geluk kunnen ze af en toe eens beroep doen op grootouders, maar voor het grote stuk dragen ze zelf constant de last. Met Schattie die weer eventjes frequent in het buitenland verblijft, sta ik er ook alleen voor. En als iedereen gezond en wel is, is dat geen last. Het huishouden draag ik toch voor het grote stuk alleen, dus dat ben ik gewoon. Maar zo alleen beslissingen nemen over het wel van onze dochter, vind ik moeilijk. Dan ben ik blij dat er nog zoiets bestaat als een gsm en ik even via de telefoon met Schattie kan overleggen. Dan ben ik blij dat er lieve grootouders zijn die ook bezorgd zijn over hun kleindochter en mij met raad en daad bijstaan.

En net nu ze wat gewend geraakte aan haar nieuwe klasje op de crèche en ze haar plaatsje had gevonden, wordt ze weer uit haar normale doen gesleurd. Dat belooft voor wanneer ze weer terug kan gaan … De hysterische huilbuien bij het afzetten, breken mijn hart. Vorige week liep ik al wenend de crèche buiten, terwijl een andere moeder mij aan het troosten was omdat ze dacht dat ik Dochterlief voor de eerste keer moest afzetten. En snikkend zei ik dat het zo niet was en ik schaamde mij dood voor mijn gedrag. Het was me gewoon even teveel.

Zo, het huis is opgeruimd, de was & strijk zijn gedaan, het paklijstje is gemaakt … Morgennamiddag trekken Dochterlief en ik er even tussenuit. Nee, we gaan niet op reis, we gaan logeren bij gastvrije collega A.

Het begon als een grapje. Toen in december duidelijk werd dat zowel de man van A. als mijn ventje dezelfde week in het buitenland zouden vertoeven voor het werk, spraken we af van eens een avondje samen door te brengen. Enkele dagen later kwam A. met het idee van tijdens de afwezigheid van de mannen samen te gaan wonen. Het zou de zaken alleen maar makkelijker maken. Aangezien zij twee kinderen heeft en ik alleen zou zitten met Dochterlief, zouden we samen op onze drie kinderen kunnen letten. Als zoontje T. naar het voetbal moet, zou ik op dochtertje L. kunnen letten. We zouden maar 1 potje moeten koken. De hectische ochtenden alleen met Dochterlief zouden veel rustiger verlopen met een extra handje hulp in de buurt. Er waren alleen maar voordelen aan verbonden. En het idee kreeg langzamerhand meer en meer vorm.

Nu is het zover. De knoop is doorgehakt, morgen trek ik met mijn pakken en zakken èn met dochterlief naar A., T., L. en hondje Senne voor een dag of 4. Overdag delen we een bureau en ’s avonds delen we een huis, een zetel, een tv en een flesje wijn. Tijd met hopen om te tetteren als de kleintjes al in dromenland vertoeven.

Ik kijk er naar uit. Als ik eerlijk moet zijn, is er uit de werkrelatie met collega A. langzamerhand een mooie vriendschap gegroeid. We hebben geen woorden nodig, we denken toch hetzelfde. En als collega A. haar mond open trekt, dan zegt ze wat ik aan het denken ben. We delen dezelfde gedachtes, we voelen hetzelfde bij mensen. Tegen haar kan ik zeggen wat ik denk en zij kan dat ook bij mij. En dat er een leeftijdsverschil van 18 jaren is tussen ons, verandert daar helemaal niets aan.

Schattie en ik leefden gisteren op een wolk. Nadat ik hem het uitgebreide relaas van het huisje had gedaan, vond hij het ook de moeite. Zelfs zonder het huis gezien te hebben, had hij er ook een goed gevoel bij. Aangezien hij vandaag naar Maleisië vertrokken is,  spraken we af dat ik de komende week met mijn papa zou gaan zien en dat we dan donderdag nog eens met ons tweetjes zouden gaan kijken en een knoop zouden doorhakken. Een bod doen of het toch maar laten voor wat het is … We rekenden wat, we planden en we hadden het al helemaal in ons hoofd. De bovenverdieping zou die van ons worden, met een bureau naast de slaapkamer, een eigen dressing en een salonnetje waar we nog wat tv konden kijken. Op de eerste verdieping zouden de kinderkamers komen, een tweede dressing en een nieuwe badkamer. En beneden zouden we een nieuw keuken plaatsen en alles aan een grondige opknapbeurt onderwerpen. Zo droomden we van ons eigen plekje.

Vandaag zetten we onszelf weer met de voeten op de grond. We hadden schrik voor de buurt, niet omdat we ze kennen, maar omdat ons gevoel niet volledig juist zat. Het is geen rustig dorpje in de Stille Kempen, maar we spreken hier over de Metropool met zijn kankers. Dus gingen we op zoek naar meer informatie over de omgeving. En daar zat het addertje dus … Brutale overvallen met vuurwapens en veel geweld, bende-oorlogen veroorzaakt door twee in onmin levende families (de ene woont in ‘onze’ straat, de andere om de hoek), steekpartijen op straat en vandalisme van ‘den Beerschot’ … De conclusie was snel gemaakt, niet de omgeving waar we onze kinderen willen laten opgroeien. En daar stopte onze droom dan ook.

Verschrikkelijk vind ik het, het juiste huis op de foute plaats. Echt wel de foute plaats … We stonden er voor open en we staan er nog steeds voor open. Als je in Antwerpen wil wonen, dan moet je nu eenmaal leven met een multiculturele bevolking met alle lagen en dan doe je dat ook. We hebben daar ook geen problemen mee. Maar als het gaat om geweld, agressie, vandalisme en vele politie-interventies, dan is dat niet ok voor ons … Daar willen we ons niet in ‘mengen’. Voor onze veiligheid en rust , maar ook voor die van onze kinderen.

En zo gaat de zoektocht verder … Op zoek naar het juiste huis op de juiste plaats. En als het mij toegelaten is, dan vloek ik nog eens heel hard, VERDOMME!

Mijn hoofd is op hol geslagen, en wel na een afspraak die ik deze namiddag had.

Gisterenavond keek ik veel te laat nog naar wat huisjes. Ik mailde enkele makelaars en dit nadat ik na enkele dagen zoeken zo gefrustreerd was. Ik zag geen enkel huis dat me de moeite waard leek om te gaan kijken, tot ik gisteren, na 2 glazen wijn, het allemaal wat rooskleuriger bekeek. Vandaag kreeg ik reactie van één van de makelaars, of ik deze namiddag tijd had. Een geluk bij een ongeluk, want toevallig was ik thuis met een ‘zieke’ dochter.

Net te laat kwam ik toe en de makelaar ging in een sneltreinvaart door het huis. Mijn allereerste gevoel toen ik binnenkwam, zat goed. De hal was prachtig, authentiek (wel een beetje geruïneerd door de huurders die er in gewoond hadden). Een hal zoals ik altijd al wou … De leefruimte was ok, de bepleistering was wel ‘nieuw’, maar zeer slecht aangebracht. De mogelijkheden voor de keuken waren er en vol verwachting trokken we naar de eerste verdieping. De ruimte voor de badkamer was perfect, ruim, op de ideale plaats. Een tussenkamer kon perfect dienen als dressing en 2 ruime slaapkamers vervolledigden de verdieping. Trap omhoog waar we nog 2 slaapkamers en een toilet vonden. Verder had het huis ook nog een garage, zuidgerichte tuin en een kelder. Op elke verdieping een toilet, is misschien ook nog een te vermelden voordeel.

En nu, sinds een uur of 3, draait mijn hoofd op volle toeren. Duizenden vragen komen in mij op, duizenden ideeën passeren de revue, als ik even mag overdrijven. Het was het huis waar ik van droom, met herenhuisallures, authentieke elementen en ruimte. Ondertussen tel ik de minuten tot mijn Schattie thuiskomt en ik dit met hem kan delen. Als een kind dat zit af te tellen tot de Sint komt …

Al is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er is veel werk aan het huis. Veel zaken kunnen behouden worden, maar een nieuwe keuken en badkamer zijn een must. Ook moeten de bestaande elementen aan een grondige opknapbeurt worden onderworpen. In de leefruimte zou er toch wat gekapt moeten worden om de keuken wat meer te integreren. De bepleistering heeft een beurt nodig en dan zwijg ik nog maar van de elektriciteits- en sanitaire installaties. Ze zouden vernieuwd zijn, maar ik heb daar toch mijn vraagtekens bij. En tenslotte zijn de ‘corniches’ dringend aan reparatie toe. En dan beginnen mijn radertjes te werken, is dit wel allemaal te betalen?

Zoeken, het is mijn ding niet. En naast de huizenzoektocht is er nu een andere queeste bijgekomen. We zijn volop op zoek naar een kleuterschool voor Dochterlief. Want vanaf volgend schooljaar, vanaf 19 april 2010, mag zij voor het eerst naar school. Inschrijven moet dus dit schooljaar gebeuren en dat betekent dat we in maart moeten beslissen, da’s voor heel de stad zo vastgelegd. En het is moeilijker dan je denkt … Want kies je voor dat parochiale schooltje bij je om de hoek, of opteer je voor de school die centraal gelegen is en waar ook een middelbare school is, of ga nog voor de andere optie en kies je voor een iets meer ‘kindbewuste’ school? En nadat je die vraagstukken voor jezelf hebt opgelost, biedt zich weer een nieuwe vraag aan … Zijn er wel nog genoeg plaatsen in de school van jouw keuze? Is het kamperen om een plaatsje te bemachtigen of heb je alle tijd van de wereld?

Wat de andere zoektocht betreft, deze namiddag heb ik alvast de eerste afspraak van 2009. Een huisje in hetzelfde district waar we nu wonen, met toch enkele authentieke elementen zoals de gang en de houten vloeren, een garage en tuin en nood aan een nieuwe keuken en badkamer … Ik ben benieuwd!